Ken je dat, dat ineens alle kwartjes vallen en de puzzel klopt. Dat puzzelen was ik al enige tijd mee bezig. De kwartjes zijn net gevallen..

1 januari trok ik de wijde wereld in als coach. Niet meer naast mijn baan als manager zoals ik de laatste jaren deed, maar helemaal. Tenminste, ik heb nog een deel ww en solliciteer dus ook geregeld. Dat leverde de eerste verwarring op:

Echt leuke functies met een beetje uitdaging en passend bij mijn ervaring komen namelijk alleen voorbij voor 4 of 5 dagen per week. Tja, dus toch de eerste paar weken me bij elke functie afgevraagd of ik dan toch niet… Het leverde leuke gesprekken op. Toen ik eenmaal besloot alleen te reageren op echt parttime functies met een redelijke reisafstand, kreeg ik nog enkele afwijzingen te verwerken, niet zo best voor je zelfbeeld. Wel begrijpelijk de functies sloten niet echt aan.

Al met al was het eerste kwartje wel snel gevallen: Ik ben coach én beschikbaar voor een uitdagende parttime functie in het sociaal domein die past bij wie ik ben en wat ik te bieden heb, bijvoorbeeld als projectleider of teamcoach in t sociaal domein.

De tweede verwarring zat dieper. Wat ben ik dan nu? Hoe stel ik mezelf voor? Ik ben niet meer de regiomanager, de oude hulpverlener, de deskundige op het gebied van maatschappelijke dienstverlening, generalistisch werken, kwetsbare ouderen, creatief projectleider…………..Wat ben ik dan? Ik ben coach als ik aan het coachen ben. Maar daarbuiten voelt het “zelfstandig coach zijn”, “een bedrijf hebben” als iets onbekends. Ik vind dat ik het allemaal goed moet doen en sneller en…. Nog zo van die oude oordelen waarvan ik dacht dat ik ze allang had afgeschud. Oh ja en de allerergste: Hoe kun jij jezelf nou verkopen als goede coach bij lastige vraagstukken, als je zelf niet eens.. …

De kwartjes op dit niveau vallen langzaam, maar stapelen door. Wat helpt is de echtheid, kwetsbaarheid, grote en kleine stappen en de vele vallende kwartjes bij de mensen die ik coach.

De derde verwarring zit in de marketing. Jezelf profileren, verkopen. Wat ik had geleerd te doen voor anderen als manager, moet ik nu voor mezelf doen. Toch weet ik dat ik het kan. Ik herinner me dat ik dit deel van het werk als manager in het sociaal domein ook niet direct onder de knie had. Wat me toen hielp was het feit dat het écht ergens om ging en dat ik het niet meteen perfect hoefde te doen maar mocht leren en mijn worsteling daarin kon delen en laten zien….

Aha…zucht…. de mist trekt weg. Ik heb mijn rode draad gevonden. Gewoon aan het eind, bij de kern, dicht bij mezelf en mijn kwetsbaarheid. Het hoeft niet perfect, ik zet stappen en ik stapel kwartjes, ik laat mezelf zien en ja; het gaat ergens over!