Het is alweer jaren geleden dat ik als ouderenadviseur intensief contact had met mw P. Haar woning zat vol met jongeren, haar kleinzoon verhuurde de 2 bovenste verdiepingen. Op papier woonden er 4 personen, maar in werkelijkheid waren het er vaak veel meer. Mevrouw was aardig tegen iedereen, zij had geen idee wie huurde en wie niet. Soms mopperde ze wel wat over de rommel op het aanrecht, maar verder vond ze het allemaal aardige kinderen. Net als haar kleinzoon, die kon in haar ogen ook geen kwaad doen. Ze vond het dan ook moeilijk te begrijpen dat ze zoveel schulden had. Hans betaalde toch altijd voor haar? In de maanden dat ik bij haar kwam werden de problemen alleen maar groter. Hans woonde in een andere stad, hield zich van de domme, of nam simpelweg zijn telefoon niet op. De keer dat ik hem wist te “vangen” bij oma, toonde hij berouw en beloofde beterschap. Er werden wat rekeningen betaald en wat facturen naar de SVB gestuurd, i.v.m. de PGB van oma die ook naar Hans ging, maar dat ging de boel niet meer redden. Van aangifte was natuurlijk geen sprake, dat zou mevrouw nooit doen! Ik hielp haar met haar schulden en we haalden Hans van de bankzaken. De schulden waren inmiddels torenhoog, de enige uitkomst was de WSNP (Wet Sanering Natuurlijke Personen) en verhuizen naar een woonzorgcentrum. Mevrouw vond het allemaal prima, ik denk niet dat zij heeft beseft hoeveel regelwerk hier achter zat en hoe vaak de betrokken instanties uitzonderingen voor haar maakten. Rond de verhuizing had ik contact met kleinzoon. Ik drukte hem op het hart de woning leeg en veegschoon op te leveren, als dat niet zo was, zou de woningcorporatie een rekening sturen en dat zou gevolgen hebben voor de WSNP. Hij zou het regelen, geen probleem. Toen ik de dag voor de oplevering door de wijk fietste, zei iets in mij er nog even langs te gaan. Ik kwam vanaf de achterkant van het huis aan, door de poort en toen zag ik de tuin; vol met bedden, koffers, kleding, planten, koelkast, kasten…. Werkelijk de hele inhoud van de 8 kamer woning lag bezaaid in de tuin. Ik ben gaan bellen met het netwerk van mevrouw, mensen die zich hadden teruggetrokken, omdat oma maar bleef ontkennen wat haar kleinzoon deed, al snel waren er een paar mannen met aanhangwagens gevonden en kon de boel toch nog veegschoon worden opgeleverd.

Als de noodzaak hoog is en het gaat om het welzijn van een ander lukt het vaak goed om naar je gevoel te luisteren. Je besluit toch nog even langs te fietsen, belt een vriendin net op het moment dat ze je nodig heeft of je loopt nog even binnen bij je kind omdat je voelt dat er wat is. Mooi toch, hoe we dat vaak volledig onbewust en vol vertrouwen inzetten. Voor de signalen van binnenuit ter bescherming van onszelf zijn we jammer genoeg vaak minder alert. We ontwikkelen zelfs strategieën om de signalen weg te duwen; Nog harder werken, roken, oordelen… Dat gevoel in je buik, die hoofdpijn, het is vooral irritant. Net als mevrouw P. blind was voor de huizenhoge signalen, het was te pijnlijk de waarheid onder ogen te zien. Misschien kun je de positieve intentie van signalen pas zien en voelen, als je bereid bent de confrontatie en de emoties op de koop toe te nemen.